Θέλω να καταγγείλω το δήμο Κορωπίου και την εταιρεία Μετρό για εγκληματική ενέργεια όχι μόνο εναντίον μου αλλά και εναντίων όλων όσων χρησιμοποιούν το μετρό Κορωπίου για να πάνε καθημερινά στις δουλειές τους και στα σπίτια τους.

Χθες το μεσημέρι επέστρεφα στο σπίτι μου στο Πόρτο Ράφτη από μια συνάντηση που είχα με Έλληνες επιχειρηματίες που θέλουν να βοηθήσουν επενδυτικά τα ελληνικά startups. Κατέβηκα από το τρένο στο Κορωπί και κατευθύνθηκα προς το πάρκινγκ που άφησα το αυτοκίνητο μου, ‘πετώντας’ από ευτυχία. Και τότε ήταν που κυριολεκτικά ΄προσγειώθηκα΄στην ελληνική πραγματικότητα.

Ενώ κατέβαινα στο πάρκινγκ από κάτι ξύλινα σκαλοπάτια και διέσχιζα ένα ξύλινο γεφυράκι, μια από τις σανίδες έσπασε και έχασα τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου. Με μια αντανακλαστική κίνηση άρπαξα τη μπροστινή σανίδα και κρεμάστηκα σε ένα κενό δυο μέτρων. Παρά το σόκ που υπέστην, σκαρφάλωσα πάνω στη γέφυρα και άρχισα να καλώ σε βοήθεια. Ευτυχώς που δεν είμαι βαριά και που δεν ακύρωσα τη συμμετοχή μου στο γυμναστήριο.

Μου ήταν αδύνατον να σηκωθώ μόνη μου. Το τζιν μου παντελόνι είχε γίνει κομμάτια και από κάτω φαινόντουσαν οι μελάνιες και έτρεχε άφθονο το αίμα από τις πληγές. Η μέση μου πόναγε, ο λαιμός μου δεν έλεγε να γυρίσει και μια απίστευτη αδυναμία με κατέλαβε.

Ένας νεαρός άντρας με βοήθησε να σηκωθώ και να πάω στο αυτοκίνητό μου. Ένας μεγαλύτερος κύριος είπε ότι θα πήγαινε αμέσως από το δήμο για να καταγγείλει το περιστατικό, έτσι ώστε να φτιαξουν το γεφυράκι. Μια τρίτη γυναίκα με συνόδευσε στο αυτοκίνητό μου και μου έδωσε τα στοιχεία της σε περίπτωση που θα ήθελα να κάνω μήνυση.

Εκείνη την ώρα δε μου είχε μείνει μυαλό στο κεφάλι μου, ούτε για μυνήσεις ούτε για τίποτε άλλο. Έκατσα στη θέση του οδηγού χαμένη και μέσα στους πόνους, προσπαθώντας να πάρω τηλέφωνο τους δικούς μου. Ο σύζυγός μου ήταν μόνος του με τα δίδυμα στο σπίτι και χωρίς αυτοκίνητο. Οι γονείς μου ήταν στο ΚΑΤ για εξετάσεις. Τα αδέρφια μου ήταν στις δουλειές τους και θα τους έπαιρνε ώρες να έρθουν να με βρουν.

Πήρα και εγώ την απόφαση να οδηγήσω ώς το κέντρο υγείας Μαρκοπούλου για να λάβω τις πρώτες βοήθειες. Άγιο πρέπει να είχα μαζί μου αφού κατάφερα να φτάσω χωρίς άλλο ατύχημα. Εδώ που τα λέμε θα πρέπει να προκάλεσα την μήνι πολλών οδηγών που με ανέχτηκαν όταν πήγαινα σα χελώνα στον αυτοκινητόδρομο.

Όταν τελικά έφτασα κακήν κακώς στο σπίτι, ξάπλωσα στον καναπέ κοιτώντας το ταβάνι για ώρες μη καταλαβαίνοντας τι συμβαίνει. Δεν ξέρω αν ήταν το σόκ, οι πόνοι, ή το κοκτέιλ με παυσίπονα που πήρα. Πάντως εγώ ένιωθα σα να μην είχα επαφή με την πραγματικότητα.

Σχεδόν τρεις ώρες αργότερα λαμβάνω ένα τηλεφώνημα από το αδερφό μου, που μόλις πέρασε από το ίδιο γεφυράκι. Η τρύπα έχασκε έτοιμη να υποδεχτεί το επόμενο θύμα της. Δεν υπήρχε ούτε ένα απαγορευτικό σήμα, ούτε μια ειδοποίηση.

Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν τι θα συνέβαινε αν δεν περνούσα πάνω από το σημείο μόνη μου αλλά κρατούσα και τα τρίχρονα παιδιά μου. Τι θα συμβεί το βράδυ μέσα στο σκοτάδι όταν οι επιβάτες επιστρεφουν από το τρένο για να πάρουν ατα αυτοκίνητά τους?

Χωρίς χάσιμο χρόνου ο άντρας μου με πήρε σηκωτή να πάμε στην αστυνομία. Σαν Άγγλος που είναι δεν καταλαβαίνει τις ιδιορυθμίες της ελληνικής κοινωνίας. Θεωρεί ότι η αστυνομία είναι θεσμικό όργανο με μοναδικό ρόλο την προστασία του πολίτη. Χά!

Στο αστυνομικό τμήμα Κορωπίου έπρεπε να πείσω τον αξιωματικό υπηρεσίας ότι είμαι το θύμα και όχι ο θύτης. Όταν του έδειξα τις πληγές στα πόδια μου με κοίταξε ειρωνικά και μου απάντησε ότι ‘αυτό είναι πταίσμα’! ΄Δεν είναι τίποτε σοβαρό΄. Όταν προσπάθησα να του εξηγήσω ότι η τρύπα παραμένει και είναι επικίνδυνη προσπάθησε να πάρει τηλέφωνο την υπεύθυνη υπηρεσία του δήμου. Καμία απάντηση.

Είμαι σίγουρη ότι όλοι αναπαύονταν ήρεμοι στα σπίτια τους, πιστεύοντας ότι ολοκλήρωσαν το καθημερινό καθήκον, ένα καθήκον που απαιτεί να βρίσκονται (και αυτοί) στην υπηρεσία του πολίτη. Τελικό το αστυνομικό όργανο έστειλε ένα άλλο αστυνομικό όργανο στο επίμαχο σημείο με μια ταινία για να αποκλείσουν το χώρο. Δεν είχα το σθένος να ελέγξω η ίδια αν πραγματικά το έκαναν. Απλά ελπίζω ότι κανείς άλλος δε θα βρεθεί στο ‘χάσμα π΄άνοιξε’ στο Κορωπί ΄κ΄ευθύς εγιόμισε΄πεζούς.

Τι να πω? Το άρθρο αυτό το έγραψα στα ελληνικά για να μη γίνουμε ρεζίλι διεθνώς. Ούτε που θέλω να φανταστώ τους κακόμοιρους τουρίστες που πιστεύουν ότι επισκέπτονται ευρωπαική χώρα και ότι οι γέφυρες είναι καλοφτιαγμένες και σταθερές από αγνά ελλήνικά υλικά! Και όταν παθαίνουν το αναπόφευκτο μπλέκονται με την ελλήνική γραφειοκρατία του παραλογισμού, τον απάνθρωπο ωχαδερφισμό, την εγκληματική αδιαφορία για τον συμπολίτη.

Για να είμαι ειλικρινής μέχρι σήμερα δεν έχω ξανακούσει για άνθρωπο που έπεσε μέσα σε γέφυρα. Αν δεν πονούσα τόσο πολύ από το πέσιμο, αν δεν ήμουν ακόμη σε κατάσταση σοκ, και αν δεν ήμουν τόσο απογοητευμένη από την ελληνική πραγματικότητα, θα πόναγαν όλα μου τα παίδια από τα γέλια! Για γέλια και για κλάμματα είμαι!